15 sierpnia 1920 roku rozegrały się wydarzenia, które przeszły do historii Polski jako „Cud nad Wisłą”. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wojska polskie stoczyły decydującą bitwę z Armią Czerwoną, której celem było zdobycie Warszawy i dalszy marsz na Zachód.
W dniach 12–25 sierpnia 1920 roku trwała Bitwa Warszawska. Dzięki odważnej postawie polskich żołnierzy, sprawnemu dowodzeniu oraz śmiałemu manewrowi znad Wieprza udało się przełamać pozycje bolszewików i zmusić ich do odwrotu. Zwycięstwo zatrzymało ofensywę Armii Czerwonej i przekreśliło jej plany przeniesienia rewolucji na Europę Zachodnią.
Szczególne znaczenie miał 15 sierpnia – święto Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, dlatego zwycięstwo zaczęto określać mianem „Cudu nad Wisłą”.
Dla współczesnych Polaków był to nie tylko wielki triumf militarny, ale również symbol wiary, jedności i walki o niepodległość odzyskaną zaledwie dwa lata wcześniej.
„Cud nad Wisłą” stał się jednym z najważniejszych wydarzeń w historii odrodzonej Polski. Zwycięstwo z 1920 roku obroniło niepodległość państwa
i zapisało się w pamięci narodowej jako przykład niezwykłego bohaterstwa
i determinacji Polaków.
Przywołujemy dziś wspomnienie 5. rocznicy tych wydarzeń uczczonych
w Morzewie w 1925 roku.
Oprac. Paulina Parecka
/303/
/303/
